Menzil (TASAVVUF ADRESİNİZ) SiLSiLE - Berlin Hatıraları
   
TASAVVUF DİYARI
 





Ana Sayfa
Açıklamalarıyla 99 Esma
Hatim- mukabele
Çeşitli Dualar
Silsile
Tasavvuf Edebiyatı
Tasavvuf Yazıları 
Menkîbeler
İlahiler ve Kasideler
İslâmi Flash
İslami Haberler
İslâm Kütüphanesi
İslami Siteler- TOPLİST
İslami Soru ve Cevaplar
İslami Sözlük
İslami Videolar
Rüya Yorumları- Tabirleri
Kadın 

Popüler
Oyun
Bilgisayar önerilerimiz
ZİYARETÇİ DEFTERİ


AŞERE-İ MÜBEŞŞERE

>>1.Hz. Ebu Bekir
>>2.Hz. Ömer bin Hattab
>>3.Hz. Osman bin Affan
>>4.Hz. Ali Bin Ebu Talib
>>5.Talha bin Ubeydullah
>>6.Zübeyr bin Avvam
>>7.Sa'd bin Ebi Vakkâs
>>8.Abdurrahman bin Avf
>>9.Ebu Ubeyde bin el-Cerrah
>>10.Said bin Zeyd

ASHAB-I SUFFA

>>Bilal-i Habeşî{R.A.}
>>Selmân-ı Farisî{R.A.}
>>Enes bin Malik{R.A.}
>>Hâlid Ebâ Eyyubel-Ensâri{R.A.}
>>Abdullah bin Mesud{R.A.}
>>Huzeyfetul-Yemenî{R.A.}
>>Ebuzer-i Gıfarî{R.A.}
>>Ebuzer-i Gıfarî{R.A.}
>>Ammar bin Yâsir{R.A.}
>>Muaz Bin Cebel {R.A:}
>>Ebud-Derda{R.A.}
>>Ebu Musa el-Eş'ârî{R.A.}
>>Mikdad bin Esved{R.A.}
>>Halid bin Velid{R.A.}
>>Mus'ab bin Umeyr{R.A.}
>>Usame bin Zeyd{R.A.}
>>Erkam{R.A.}

 

 

Tasavvuf ve Tevbe 
Rabıta 
Tevessül ve Vesile 
Allah İle Kul Arasına Girmek 
Kutbul İrşad ve Tasarruf 
Ehl-ibeyt Kimdir 
Mürşide Teslimiyet Kölelik mi? 
Veliye Hürmetin Ölçüsü 
Kerameti İnkar Etmek 
Himmet 
İrşad nedir, Mürşid kimdir?


 
Berlin Hatıraları
Binbaşı Ömer Lûtfi Bey kardeşimize

"Biraz da kahveye çıksak... " demişti arkadaçım.

O doğıu söylemiş amma ben eğri anlamıçım:

Mahalle kahvesi nerden de geçti zihnimden?

Bakılsa geçmemeliymiş... Bilir miyim onu ben?

Mahalle kahvesi... Berlin... Münâsebet mi dedin!

Fakat ricâ ederim, dinleyin, inâyet edin;

Fakîriniz en açık bir söz olsa, mecbûrum,

Kafamda bulduğum eşyâyı aktarır dururum.

Onun bir örneği geçmişse âkıbet elime.

Derim ki: "Ha! Bu demekmiş o duyduğum kelime. "

Otel denildi mi bilfarz, o mu´teber kâmus

Ne söylüyor bakarım bir: Evet, lügat me´nûs;

Kütükte mahlâsı han, sinni lâ-akal yetmiş!

Zavallı âhir-i ömründe irtidâd etmiş;

Şu var ki mi´desi ilhâdı etmemiş temsîl!

Ne müslüman, ne frenk, öyle bir vücûd-i sefil.

Yıkanma yok tuvalet yok! Yazın belinde çamur;

Eteklerinden inerken kabuk tutar yağmur!

Değil mi uçkuru sarkan bunakların bir eşi?

Bakındı cumbaya: Bîzâr eder durur güneşi,

O nemli yorganı sallandırıp da pencereden!

Yatak takımları şâyân-ı merhamet cidden:

Kadîfe hâline geçmiş patiskadan yastık...

Ne istihâle geçinniş hesâb edin artık!

Benek benek yayılıp kehle intıbâ´âtı,

Benekli basmaya dönmüş o çarşafın suratı!

Kırık surâhide bekler yosunlu bir mâyi ;

Ki derd-i cû´a gelir üç yemek kadar nâfi´.

Bir ekmeğin yeri dolmazmış olmadan iki su;

Bunun beş ekmek olur belki bir kadeh dolusu.



Şimendüfer deyiniz... Buldun işte örneğini:

Üşenmeden çevirip nâzenin tekerliğini,

-Yakınsa bindiğiniz noktadan eğer kasaba -

Kader müsâ´ade ettikçe işleyen araba.

Samatya lordu müfettiş; Tatavla kontu müdîr,

Zavallı milletin efrâdı orta yerde esîr!

"Bilet mahalli" midir ismi pek de bilmiyorum,

Basık tavanlı, rutûbetli, isli bir bodrum,

Ayakta esneyen âvâre yolcularla dolu.

Biletçi nerde mi? Kumpanyanın o nazlı kulu

Verâ yi perdeden etmez ki halka doğru nigâh...

Ne var telâş edecek? Beklesin ibâdullâh!..

Açıldı perde nihâyet, şu var ki cendereye

Kısılmak istemiyorsan sokulma pencereye!

İtiş kakış olağan şey, dövüş sövüş de caba!

-Biletçi, mösyö, tren kaçta kalkacak acaba?

Ayağmı ezdin adam... Patlıyor musun ne zorun?

-Vurursam ağzına!..

-Yâhu! Güıültünüz ne? Durun!

-Yavaş be!

-Cüş be! Gözün kör mü?

-Pardon!

-İllâllah!

Nasıl ki çıktı şu ?pardon? eşeklik oldu mubah!

-Ne lâftır ettiği Allahça söyleyin yakışır?

-Uzatma!

-Tut ki uzattım?..

-Herif de amma hışır!

-Suç öldürende değildir ki derseler...

-Hele bak!

-Nedir ki bir de ki baktım?

-Susun belâ çıkacak!

-Ufaklık olmalı!

-Yok mösyö!

-Yoksa git! Bozdur!

-Dikilme nâfile, sinyör ne derse kanundur!

-Tren kaçar a kuzum...

-Haydi! Dinlemez ben lâf!

-Tren kaçar diyorum, dinlemem diyor. Ne tuhaf!

-Kızarsa ağzı bozuktur fenâ bi şey söyler

Bozarlar onluğu verdin mi. Koş da bozduruver!

Tütüncü "on para az!" deı:.. Musîbetin büyüğü:

Herif simitçi ararken tren çalar düdüğü!..



Sokak deyin meselâ... Şimdi baktığım lügate

Mürâca´at yine lâzım mı? Lâzım elbette.

Evet, o bir helezondur ki kutru altı karış;

Ya tûlü? Bilmiyorum, her ne söylesem yanlış.

Muvaffak olmanın imkânı yok ki, tahmîne:

Biraz gidip dalıyor haydi evlerin birine!

Zamâne şi´rine benzer zemîn-i tertîbi:

Zalâm içinde mebâdîsi, müntehâsı gibi.

Peki! Ne yapmalı çarpılmak istemezsen eğer?

Tekin değil mi nedir, pek acâibimsi bu yer?

Dilinde Besmele olsun, elinde Sûre-i Nûr,

Kesende sâde mühür... Kimse çarpamaz... Destûr!

Birinci hatve selâmet... İkinci hatve tamam...

Üçüncü hatveyi lâkin düşünmeden atamam...

Ne var mı?Ağzını açmış ki bir yaman uçurum,

Dalarsa "cub!" diye insan, çıkar mı bilmiyorum!

Uzak dolaş! İyi, lâkin, alındı bir tümsek

Ne atlayanda kalır diz, ne tırmananda bilek!

Kenarca gitmeli öyleyse... İhtimâli mi var?

Sağında; Ağrısı tutmuş, çıkık kannlı duvar,

Solunda: Lâstiğe sâhip çıkan sakızlı çamur!

Dunındu çâreyi buldum... Evet, olur mu olur:

Şu künbedin üzerinden beş altı taş sökerim,

Bataksa al, bu da batmaz, deyip deyip ekerim.

Demek; Hazîne-i Evkâf´a bir metin köprü

Binâsı terkedeceksin... Uzatma, haydi yürü!

Vasiyyetim size: Ey zıplayıp geçen ahlâf,

Sakın Şu künbed-i feyyazı etmeyin isrâf,

Günün birinde bataklık aşarsa köprümden,

Emîn olun size lâzımdır öyle bir ma´den.



Otel meğer o değilmiş, şimendüfer de kezâ...

Sokak mı benziyen az çok? Aman canım, hâşâ!

Meğer oteller olurmuş saray kadar ma´mûr:

Adam girer de yaşarmış içinde, mest-i huzûr:

Beş altı yüz odanın her birinde pufla yatak...

Nasîb olursa eğer, hiç düşünme yatmana bak!

Sokakta kar yağa dursun, odanda fasl-ı bahâr,

Dışarda leyle-i yeldâ, içerde nısf ı nehâr!

Hıyât-ı nûrunu temdîd edip her âvîze,

Fezâda nescediyor bir sabâh-ı pâkîze,

Havâyı kızdırarak hissolunmıyan bir ocak;

Ilık ılık geziyor, her tarafta aynı sıcak.

Güıül gürûl akıyor çeşmeler, temiz mi temiz;

Soğuk da isteseniz var, sıcak da isteseniz.

Gıcır gıcır ötüyor ortalık titizlikten,

Sanırsınız ki zemîninde olmamış gezinen.

Ne kehle var o mübârek döşekte hiç, ne pire;

Kaşınma hissi muattal bu i´tibâra göre!..

Unuttum ismini... Bir sırnaçık böcek vardı...

Çıkar duvarlara, yastık budur, der atlardı.

Ezince bir koku peydâ olurdu çokça iti...

Bilirsiniz a canım... Neydi? Neydi? Tahtabiti!

O hemşerim, sanınm, çoktan inmemiş buraya,

Bucak bucak aradım, olsa rast gelirdim ya!



Şimendüfer de meğer başka türlü birşeymiş:

Hemen binip uçuyormuş... Aman bayıldığım iç!

Mesâfe kaydı, mekân kaydı bilmiyor insan;

Dakîkanın boyu: Sâ´at. Ne ihtisâr-ı zaman!

Evet, kucaklıyor eb´âdı berk olup nâgâh,

Harîtanın üzerinden nasıl geçerse nigâh!

Şehirlerin yapışık sanki hepsi birbirine:

Tutup da pencereden fırlatılsa bir iğne,

Düşer, ya "tık" diye her halde mevkıfın damına,

Ya şehrin ismi olan levhanın gelir camına!

Düdük sadâsına hasret kalır işitmezsin...

Bizimki durduğu yerden öter durur, miskin!

Kavurma zenbili yüklenmek i´tiyâdı da yok...

Nedir kâğıttaki, peynir mi?Açma koynuna sok...

Lokanta keyfine âmâde, istedikçe yanaş!..

Lisan da istemiyor: Bir işâret et, anlaş.

Yok öyle heybeye dirsek verip ımızganmak;

Yataksa emre müheyyâ içerde... Hem ne yatak!

Uzandığın gibi dünyâdan insilâh ederek;

Dolaş semaları artık düşünde yelyepelek!



Sokak dedikleri neymiş? Fezâ-yı bî pâyan,

Ki tayyedilmesinin yoktur ihtimâli yayan.

Demek, vesâit-i nakliyye nâmı tahtında,

Havâda, yerde, yerin çok zamanlar altında

Uçup duran o havânk bir ihtiyâc-ı Şedîd.

Piyâde harcı mı, hâşâ, bu imtidâd-ı medîd!

Bakın nasıl da mücella ki: Ferş-i nevvârı,

Zemîne indiriyor gökyüzünden envân!

Bu imtidâdı nazarşöyle dursun istîâb,

Öbür kenâra geçerken düşer kalır bîtâb!

Şu var ki: Düştüğü yerden çamurlanıp kalkmaz...

Çamur bu beldede âdet değil ne kış, ne de yaz.

Geçende haylice kar yağdı Berlin´in içine;

Bıcık bıcık olacakken takır takırdı yine!

Merâk edip soruverdim, "bırakmayız" dediler!

-Bırakmayın, güzel amma yağar durursa eğer?

"Bırakmayız!" sözü aynen tekerrür etmez mi?

Evet, bu sözde nümâyân heriflerin azmi.

Bizim diyâra biraz kar düşünce zor kalkar.

Mahalle halkı nihâyet kalırsa pek muztar,

?Lodos duâsına çıkmak gerek... ? denir, çıkılır:

Cenâb-ı Hak da lodos gönderir, fakat bıkılır.

Çamur yığınları peydâ olur ki mühliktir...

?Aman don olsa... ? deriz... Şüphe yok, temizliktir,

Donun kırılması varmış, düşünme artık onu;

Yağar; erir, buz olur... Neyse, yaz değil mi sonu?



Kalenderin zifir olmuş su görmedik yakası...

Bakıp da bir titiz insan demiş ki.

-Kahrolası!

Nedir o gömleğinin hâli, yok mu bir yıkamak?

-Değil mi kirlenecektir sonunda? Keyfine bak!

-Su kıtlığında değilsin ya... Hey müseyyib adam,

İkinci def´a yıkarsın...

-Fakîriniz yapamam:

Cenâb-ı Hak bizi dünyâya muttasıl gömlek

Sabunlayın, diye göndermemiş bulunsa gerek!



Hikâye bizleri te´yîde en güzel düstûr.

Süpürge sohbeti bitmez ki: Bahs-i dûrâdûr:

Sokak süpürmek için gelmedik ya bizler de!

***

-Biraz da kahveye çıksak.. demiştiniz, nerde?

-Dolaştırıp sizi bir parça, gâlibâ yordum.

Uzak değil ma´amâfıh...

-Yorulmadım, sordum.

-Şu dört yol ağzını tuttuk mu, korkmayın...

-A?la!

-Gözüktü işte!

-Aman nerde? Görmedim hâlâ...

-Görürsünüz, hele bir parça yaklaşın yanına...

-Bu, kahve... Öyle mi? Yâhu! Nedir bu? Vay canına!

Bizim "Düyûn-i Umûmiyye "den de heybetli!

Ne var ki, öyle sevimsiz değil bunun şekli.

-Bırakşu heykel-i iflâsı! Yok mu başka misâl?

-Bırakmadık mı? Fakat anlıyor mu istiskâl?



Demiş çocuk: "Baba, artık ateh getirmişsin!"

Hayâsız oğlana bîçâre ihtiyar ne desin:

"O kendi geldi ayol, ben getirmedim yoksa!"



Bu iş de tıpkı o... Kim "gel" demişti menhûsa?

Bırakmak isteyedur, sen, bırakmıyor ki seni...

Nasıl! Ödünç alarak bol tutar mısın keseni?

-Çevirme bahsi, birâder, yılan hikâyesine,

Tenezzüh etmeye çıktık unutma...

-Doğru, evet!

Bu, kahve... öyle mi? Lâkin hakikaten hayret!

Fezâ içinde fezâ... Bir harîm-i nûrânûr,

Ki asümân-ı kerîminde bin güneş manzûr!

Ne selsebîl-i ziyâ karşımızda cûşa gelen,

Ziyâ değil, seherin rûhudur taşıp dökülen.

Leyâle karşı o tûfân-ı fecri görmelisin:

Hudâ bilir Şaşırırsın, donar kalır hissin!

Neden böbürleneyim, ben de öyle oldumdu;

Ziyânın ölçüsü aklımda, çünkü, bir mumdu.

Bizim hesâb ile milyonlar oynuyor arada...

İdâre kandili mikyâsı pek güdük burada!

Gözüm kamaştı bidâyette, döndü durdu başım;

Rezîl olurdum eğer olmasaydı arkadaşım.

Ne bastığım yeri gördüm, ne gittiğim tarafı;

Nasıl yıkılmıyabildim, bu içte en tuhafı!

Tuhaf değil, düşüyorken yetişti iskemle;

Genişçe bir nefes aldım çekip ilişmemle.

Bakınmak istedim etrafa, anladım pek zor:

Asılmış enseme hain kafam, kımıldamıyor!

Hayır! İnâdının esbâbı yok değil, varmış;

Ben anlamazmışım amma o çok çey anlarmış;

Meğerse da´vet edermiş bizim fesin ibiği,

O yıldırım gibi enzârı bir siperden iyi!

Karârı bende kılamıış yığınla berk-ı nigâh,

Uzak, yakın nereden çaksa... Hem ma´âzallâh

Zemîne sarkamasaymış... Tutup da püskülümü;

Tepemde kışlıyacakmış... Görür müsün ölümü!

Demek ki: Hiç daha fes girmemiş bu memlekete...

Bizimkiler ne giyermiş, külâh mı? Elbette!

Çenemle gömleğimin irtibâtı bir aralık

Çözülmesiyle, kafam şöyle doğrulup azıcık,

Ne var ne yok diye etrâfı etti istikşâf

Civârı yoklayadursun bizim alık keşşâf;

İlerde bir masa gördüm, dedim ki arkadaşa:

-Biraz siperde otursak... Geçer miyiz o başa?

-Neden?

-Görülmeyi sevmem de...

-Pek güzel, gidelim,

Benim de vahdete kesretten az değil meylim.



Evet, görünmiyerek halka pek deminki kadar,

Kolaydı şimdiki yerde muhîte medd-i nazar.

Nasıl, ziyâda uçarken, şu var ki, bir yarasa.

Gelen karaltıya dağ taş demez de çarparsa:

Benim sinirli nigâhım da çarpıp irkilecek.

Ne olsa ?pat!? diye bir kerre... Hay alık kelebek!

Çoluk, çocuk kadın, erkek... Hülâsa bulduğuna,

Sataşmadan geri durmaz bakındı mecnûna!

***

Önümde yükseliyor bînihâye çıplak alın,

Ki her birinde yazılmış görün de ibret alın.

Cihâna karşı cidâlin meâl-i gâlibini.

O i´timâd ile millet bütün metâlibini

Bugün değilse, yann çâre yok halâs edecek.

Mücâhedeyle tevekkül... Ne kahraman meslek!



Boşalmasıyle o esnâda üç beş iskemle.

Oturdu karşıma bir kır sakallı âdemle,

Ridâ-yı mâteme girmiş felâket arkadaşı;

Sevimli bir de küçük kız... Ya beş, ya altı yaşı.

Reîs-i âilenin pek vakûr olan hüznü.

Biraz da reng-i tecellüle kaplıyor yüzünü.

Kadın da öylece göstermek istiyor temkîn;

Sönük nazarları lâkin bükâ kadar gam-kîn!

Zehirli bir düğüm olmuş dudaklarında keder,

Çözülmüyor, onu ancak çözerse girye çözer.

Solunda erkeğinin ibtisâm-ı cebrîsi,

Sağında yavrusunun inşirâh-ı fıtrîsi,

Önünde nâmütenâhî nazar-rübâ safahât,

Enin-i ruhunu bir türlü etmiyor iskat;

Görünmüş olmalı bir şey ki, sonradan gözüne;

Götürdü mendili biçare ansızın yüzüne.

-Ne var hicab edecek bunda ey zavallı kadın?

Değil mi bir anasın sen, ölen de evladın?

O haklı girye-i hicranı habse kalkışmak,

Huda bilir ki, hatadır...Günaha girme, bırak!

Bırak meraret-i ruhun buram buram insin...

Boşanmadan dinecek bir bela mıdır ye?sin?

Seyirci farzediyorsan muhiti matemine;

Yabancı hangi nazardır büka-yi mahremine?

Nihayet arkadaşım var, değil mi, sonra da ben

Vebali boynuna olsun, eğer bu zanda isen!

Mesaibin ezeli aşinası varsa, biziz:

Cihanda bir günümüz geçmemiş felaketsiz!

Sürura kalsa da bigane müslüman yüreği;

Bilir te?essür-i ma?sum önünde inlemeyi.

Onunla söyleşilir en acıklı hicranlar,

Ki her figanı açık bir lisan kadar anlar.

O halde anlaşarak paylaşın melâlinizi.

İşitmek istiyorum, çünkü, hasbihâlinizi.



Senin nedir bakalım gizli gizli feryâdın?

Evet; boyunca berâber yetişmiş evlâdın,

Henüz bahâr-ı hayâtında pâymâl olarak,

Fidan vücudunu yutmuş yabancı bir toprak.

Ki nerde belli değil... Bilmek istesen de muhâl.

Olanca yâdı bugün bir çamurlu, kanlı hayâl!

O yâdı rûhuna gömdün ki bir vazîfendir,

"Unut!" demek açılan kabri görmemektendir.

-Hayır, demem... Bilirim pek vefâlıdır o mezâr.

Fakat, düşün, niye etmiş hayâtı istihkâr?

Düşün, neden bu çocuk yaktı gitti annesini?

Evet, yaşatmak için ümmehâtın akdesini,

" Fedâ-yı cân edeceksin!" demiş "vatan" hissi...

Demek: Heder değil oğlun, vatan fedâîsi.

Bilir misin ne kadar anne var bugün, yasta.

Tunus´ta, sonra Cezayir?de, sonra Kafkas?ta?

Götürde kalbine bir kerre ey kadın elini:

Düşün zavallıların sernüvişt-i erzelini

Ne ibtila! Ne musibet! Cihan cihan olalı,

Bu ızdırabı, eminikm ki, çekmiş olmamalı.

Hesaba katmıyorum şimdilik bizim yakada

Sönen ocakları; lakin zavallı Afrika?da

Yüz elli bin kadının tütmüyor bugün bacası.

Ne körpe oğlu denilmiş, ne ihtiyar kocası,

Tutup tutup getirilmiş -Fransız askerine.

Siperlik etmek için -saff ı harbin önlerine

O ümmehâtı, o zevcâtı bir düşünmelisin,

Kimin hesâbına ölmüş, desin de inlemesinAnarken oğlunu, bîçâre, yâhud erkeğini?
"Kimin hesabına?... "Bir söz ki: Parçalar beyini!

Bakınca kasdolunan gâyenin şenâ´atine,

Ne olsa çıldırır insan işin fecâ´atine.

Ne milletin şerefiyçin, ne kendi şânın için!

Fedâ-yı can edeceksin adüvv-i canın için!

Geber ki sen: Baba yurdun, harîm-i nâmûsun

Yabancı ökçeler altıda çiğnenip dursun!

Gebermek istemiyorsun değil mi? Bak ne olur,

Rehin bıraktığın efrâd-ı âilen tutulur,

Birer birer ezilir. Hem nasıl vesâitle:

Yanardı havsalan imkân olaydı tahlîle.



Biraz da geçmeyi ister misin bizim yakaya?

Al işte bir günü mâtemsiz olmıyanAsya!

O eski ma´bed-i irfan, o mehd-i İbrâhîm;

O şimdi, boynu bükülmüş zavallı hâk-i yetîm!

Zamân-ı rüşdünü andıkça ağlasın dursun,

İkiz vesâyeti altında İngiliz´le Rus´un.

Sülük benizli vasîler ne emdiler kanını,

Mecâli kalmadı artık çıkardılar canını!

Bütün hazâini Hind´in, o muhteşem yurdun,

Gider de hırsını teskîne üç şakî lordun;

Zavallı yerliyi kıtlık zaman zaman kemirir

Bu, kan tükürmeye baksın... O, muttasıl semirir!

Hukuk-i millete hâkim denî bir istibdâd.

Hayâtı, rûhu soyulmuş yığın yığın ecsâd

Verir de hepsini kalmazsa hiç mi hiç parası;

Damarlarındaki son damlanın gelir sırası...

Ki saklı durmıyacak, ister istemez akacak

Gidip efendisinin düşmanıyle çarpışarak.

O, can alıp vere dursun, bilir misin bu ne der?

"Ölürse hizmet eder, öldürürse hizmet eder!"

Ya çünkü her iki sûret lehinde cânînin.

Şimâle doğru çıkarsan vasiyy-i sânînin

Neron rezîlini mahcûb eden, şenâ´atini

Görür de zaptedemezsin sadâ-yı lâ´netini.

Ne dul bıraktı, ne öksüz o hânüman yıkıcı...

Nasıl da keskin, ahâlîye karşı kör kılıcı!

Şu´ûn-i câriyeden köy basıp, şehir yakmak...

Sefilin ordusu kâtil, hükûmetiyse yatak!

Hazarda sulhü tahassürle yâd eden teb´a

Sürüldü süngüler altında harbe son def?a;

Yıkıldı arkada milyonla bî-günâhın evi.

Yetîm iniltisidir şimdi inleten cevvi!



Değil mi bir anasın sen? Değil mi Almansın?

O halde fikr ile vicdâna sâhib insansın.

O halde "Asyalıdır, ırkı başkadır... " diyerek.

Benât-ı cinsin olan ümmehâtı incitecek

Yabancı tavrı yakışmaz senin fazîletine...

Gel iştirâk ediver şunların felâketine...

Ya "Paylaşıldı mı artar dur sürûr-i beşer;

Kederse aksine: Ortakla eksilir" derler.

Bilir misin ki senin Şark´a meyleden nazarın

Birinci def´a doğan fecridir zavallıların?

Hudâyı bir tanımak töhmetiyle suçlu olan

Şu hânümânı yıkık üç yüz elli milyon can,

Nedense, mevte olurken biner biner mahkûm,

Çıkıp da etmedi bir ses bu hükme karşı hücûm!

Nedense duymadı Garb´ın o hisli vicdânı,

Hurûşu sîne-i a´sân inleten bu kanı!

Nedense, arşa kadar yükselen enîn-i beşer

Sizin semâlara akseyledikçe oldu heder!

Nedense, vahdet-i İslâm´ı târumâr edeli,

Büyük tanındı, mukaddes bilindi zulmün eli!

Zemîn-i Şark´ı mezâlim kasıp kavurdukça;

O kıpkızıl yüzü hâkin fezâya vurdukça;

Gurûb seyreden âvâre bir temâşâ-ger

Kadar da olmadı dünyâ nasîbedâr-ı keder!

Keder de söz mü ya?Alkışlıyordu cellâdı,

Utanmadan koca yirminci asrın evlâdı.

Evet, şenâ´ate el çırpıyordular hepsi...

Senin elinde yok ancak bu alkışın levsi.

O nâsiyen -ki pürüz bilmiyen birâyîne

Berâ´atiyle bütün kavminin berâ´atine

Şehâdet etmededir - Şark´a doğru dönmeli ki;

Sizin de Garb´ınızın hâtırât-ı nâ pâki,

Biraz silinsin onun hiç değilse yâdından.

Hanım, muhîtinizin alçak i´tiyâdından,

-Ki zor görünce yılışmak zebûnu ezmekti -

Benât-ı cinsini bilsen neler neler çekti!

Onun netîce-i ikazıdır ki: "Avrupalı"

Denince rûhu sağır, kalbi his için kapalı,

Müebbeden bize düşman bir ümmet anlardık.

Hayır, bu an´anenin hakkı yok, deyip artık,

Benât-ı cinsine göstermek isterim seni ben...

Yabancı durma ki pek âşinâsınız kalben.

O annecikler için duyduğun hurâfeyi at!

Düşünme dest-i musâfâtı Şark´a doğru uzat.

Ne hisli vâlidelerdir bizim kadınlarımız!

Yazık ki anlatacak yok da yanlış anladınız

Yazık ki onları tasvîr eder birer umacı,

Beş on romancı, sıkılmaz beş on da maksadcı.

Nedir bu anlaşamazlık? Gelin de anlaşınız;

Lisân-ı müşterek olmaz mı kendi göz yaşınız?

Nasîb-i zânna düşmez bu işte fazla keder;

Öbür taraf seni hattâ kederlerinden eder:

İnanmıyor musun? Öyleyse bir hesâb ediniz:



Siz elli yıl oluyor, belki, harbe girmediniz.

Geçen muhârebeden şanlı bir celâdetle

Çıkınca verdiniz evlâd-ı memleket el ele;

Ça1ıştınız gece gündüz, didindiniz o kadar,

Ki hâyuhûy-i tekâmülle cenge döndü hazar!

Sükûn-i mutlak olan sulha verdiniz hareket;

Zamânı, tayy-i vekâyi´de, geçtiniz, hayret!

Bu seyri alması kabil mi dîger akvâmın?

Koşarsalar da giderler izinden eyyâmın.

Nüfûsunuz iki kat arttı, ilminiz on kat;

Uçurdunuz yürüyen fenne taktınız da kanat.

Zemîni satvetiniz tuttu, cevvi san´atiniz;

Yarın müsahharınızdır, bugün değilse, deniz.

Terakkıyâtınız artık yetişti bir yere ki:

Ma´ârif oldu umûmun gıdâ-yı müştereki.

Havâssınız yazıyorken avâmınız okudu,

Yazanların da okutmaktı, çünkü, maksûdu.

Unutmuyordu beyinler süzerken âfâkı,

Nasîb-i nûrunu topraktan isteyen halkı.

Semâya çıkmak için yüksek olmalıydı zemin...

Bu i´tilâyı siz evvelce ettiniz te´min.

Belirdi yurdunuzun sînesinde şâhikalar.

Evet, bu şâhikalar, belki, başkasında da var,

Fakat, sizinkilerin arkasında yok yer yer,

Derin derin uçurumlar, cehennemî dereler.

Neden mi? Kendi değil sivrilip çıkan yalınız,

Zeminle bir gidiyor dâimâ şevâhikınız.

"Beyin "le "kalb "i hem-âheng edip de işleteli,

Atıldı vahdet-i milliyye sakfının temeli.

O vahdet işte bütün ihtişâmınızdaki sır,

Cihâna ra´şe veren ses onun sadâlarıdır.

Teşettüt eyliyerek gâyeniz, bizimki gibi,

Tehallül etmeye koyvermiyor bu terkîbi.

Düşüncelerdeki mebde´ bir olmasın varsın...



Demin berâber iken şimdi ayrılır hepsi!

Bu i´tibâr ile baktıkça: Aynı merkezden

Çıkıp da nâ-mütenahî muhîte doğru giden

Kümeyle hatlara benzer ki muttasıl açılır...

Bizim de işte budur inhilâlimizdeki sır.

O râbıtayla giderken sizin teâlîniz;

Bu tefrikayla perîşan bizim ahâlîmiz.



Sizin işittiğiniz bir terâne, bir perde;

Beşikte, sonra eşiklerde, sonra mektepte.

Hülâsa her çatının altı aynı sesle dolu.

Bütün şu´ûnu bir âhenge rapteden bu yolu

Tutunca, gitgide mekteple, kışla, fabrika, fen

Seçilmez oldu, hakîkat, harîm-i âileden.

Bu ittihâdı tabî´î yaşatmak isterdi...

Asıl kemâlini millet o işte gösterdi:

Düşündü hangi semâdan hayâtın indiğini;

Düşündü rûh-i umûmîyi emziren dîni.

Sonunda gördü ki: Ümmette müşterek vicdan

Tahassüsâtını almakta aynı menba´dan;

Kurursa bir gün o menba´ ne his kalır, ne hayât;

Bekâ-yı dîn ile kâim hayât-ı cem´iyyet;

Mukaddesâtını tesbîte uğraşıp durdu...

Mücerredât kesîfeyle bir cihan kurdu.

Alınca şekl-i teayyün vatan heyûlâsı,

Budur revâbıt-ı milliyyenin en a´lâsı,

Deyip sanlmada aslâ tereddüd etmediniz.

Nasılsa mektebiniz tıpkı öyle ma´bediniz.

Ne çan sadâsı boğar san´atin terânesini,

Ne susturur medeniyyet bu âhiret sesini.

Muhîtiniz ne acâib muhît-i velveledâr.

Ki her gürültüsü bir başka intibâha medâr!

Sanâyi´in ne var âfâkı tutsa demdemesi?

Bedâyi´in de münevvim değil ki zemzemesi.

Ne mûsıkînize ginniş uyuşturur nağamât;

Ne şi´irinizden olur târumâr fzkr-i hayât.

Onun lisân-ı semâvîsi rûha söylerse;

Bununki rûh-i meâlîyi nefheder hisse.

Gelip de görmeli san´atte gâye var mı imiş?

"Hayır" denir mi ki: Her gâyenizde en müdhiş,

En ince san´atin esrân yükselip duruyor,

Sizinki yüksele dursun biraz da gel bizi sor.

Beşikte her birimiz bir terânedir işitir,

Ki bestekârı tabîat değil de an´anedir.

Evet, bu an´anenin tellerinde mâzimiz

Terennüm etse o parlak sesiyle râzîyiz.

Fakat mefâhir-i ecdâdı nakleden "ana" tel,

Bakılmayıp da asırlarca kalmadan mühmel,

Ya büsbütün sağır olmuş, ya öyle paslanmış:

Ki hangi perdeye vursan, çıkan sadâ yanlış.

Bu tel ki "Yıldırım "ın dâsitân-ı satvetini

Başında besteleyip, ceddimin sabâvetini

Zafer havâsına doymaksızın uyutmazdı;

Bugün uyuşturuyor "ninni "lerle ahfâdı!

Eşikten atlamak isterseler hayâta yann,

Beşikte duyduğu sesler gelir, bu yavruların

Dokur ufukları üstünde bir serâb-ı kesîf,

Ki yırtarak çıkabilmek ümîdi hayli zaîf.

Geçer şebâbımızın en güzîde eyyâmı

Hayâtı anlıyarak atmadan bu evhâmı!

Hayâtı anlamıyor... Çünkü görmüyor, okuyor;

Zavallı kırkına gelmiş de ağzı süt kokuyor!

Okutma: Bitti; okut: Serserî-i şi´r ü hayâl!

Okutmasan da, okutsan da aynı istikbâl!

Hesâb edilse: Cehâlet kadar çıkar mühlik

Ma´ârif oldu mu bir yerde sâde müstehlik.

Ulûm-i hâzıradan beklenen menâf´i´idir.

Demek, birincisi ilmin: Hayâta nâfı´idir.

O halde bizdekiler sadra hiç değil şâfi.

Fünûn-i müsbeteden istifâdemiz menfi;

Ne kaldı! Bir edebiyyâtımız mı? Vâ-esefâ!

Bırak ki ettiğz yoktur bir ihtiyâca vefâ;

Ya rûh-i milleti efsunluyor, uyuşturuyor;

Ya sînelerdeki hislerle çarpışıp duruyor!

Şarab kokar bütün eslâfcn en temiz gazeli.

Beş altı yüz sene "sâkî" hevâ-yı mübtezeli,

Sinir bırakmadı Osmanlılarda gevşemedik!



Muhîtin üstüne meyhâneler kusan bu gedik,

Kapanmak üzre iken başka rahneler çıktı;

Ayakta kalması lâzım ne varsa hep yıktı.

"Değil mi bir tükürük alna çarpacak te´dîb,

Ne hükmü var?" diye üç beş hayâ züğürdü edîb,

Bitinnek istedi ahlâkı, ân, nâmûsu;

Çıkardı ortaya, gezdirdi saksılar dolusu,

Hevâ yı fuhşu kudurtan zehirli "Zanbak"lar!

......................................................................

......................................................................

"Okur yazar" denilen eski baş belâsından,

Olunca ümmet-i merhûme büsbütün me´yûs;

Muhît-i fıkrine çullandı kanlı bir kâbûs.

Çekilse: Arkada mâzî denen leyâl-i azâb;

Atılsa: Önde bir âtî ki dalga dalga serâb!

Ne gökte yıldıza benzer ufak bir aydınlık;

Ne yerde göz kadar olsun ı,Şıldayan bir ışıl

Adem bulutlan döktükçe gölge tûfânı,

Kefenli gezmede mevtin hayâl-i üryânı!

Bağırmak istedi, lâkin duyulmuyordu sesi.

Bunaldı... Çünkü tıkanmıştı büsbütün nefesi.

Nihâyet oldu bu rü yâdan öyle bir bîdâr

Ki hepsi gitmiş elinden, ne yâr var, ne diyâr!

Çatırdamakta bütün hânümânının temeli;

Alev, saçaklara sarmış... Yerinde yok Rumeli!

Şakî çarıkların altında hurdehâş îmân;

Hudâ?yı titretiyor eyledikçe istîmân!

Domuz çobanları "Balkan "da hânedân-ı vakûr!

O hânedanlar, o beyler bütün bütün makhûr.

Reîs-i âileler kâmilen şehîd olmuş;

Kapanmış evlere dullar, yetîmler dolmuş.

Zemîn-i câmidi seyyâl bir alevdir bürüyor´

Bütün sular durarak pıhtı pıhtı kan yürüyor.

Değil ki mahremi olsun yabancı enzârın,

Bu ihtimâli tasavvurdan ürken ebkârın,

Açılmadık yeri yok şimdi, hepsi meydanda;

Ridâ-yı ismeti bir yanda, kendi bir yanda.

Harîminin eşiğinden uzanmamış başlar

-Üzerlerinde muhâfız bölük bölük canavar -

Sürüklenip karakışlarda Varna sahiline

Sefinelerle taşınmakta Rusya dâhiline!



Bu, yanmadık yeri kalmışsa, kağşamış yurda,

Meğerse Avrupa kundak sokar dururmuş da,

"Uyan şu uykudan, etrâfı yangın aldı, yetiş!"

Demek lüzumûnu hiçbir beyin düşünmezmiş.

Unutmuşum, bunu olmuştu hisseden gerçek...

Çıkıp da: "Ortada fol yok, yumurta yok" diyerek!



Sizin de varsa da pek kanlı bir hezîmetiniz;

Bizimkiler ona benzer mi; nerde! Nisbetsiz.

Fransız ordusu gâlibdi vâkıâ "Yena "da,

Fakat yenilmediniz, bence, siz Napolyon´a da:

Zafer değil de nedir öyle bir perişanlık

Ki buldu verdiği gayretle vahdet Almanlık?

"Sedan "da hârikalar gösteren bu vahdettir;

Demek, o kanlı hezîmet de bir sa´âdettir.

Bizim felâketimiz böyle olmuyor aslâ:

Muhîti ye´s ederek her taraftan istîlâ,

Ne intibâha, ne ikdâma vermiyor meydan.

Bunun da hikmeti: Millette bir değil vicdan.

Vatan gülünce, bizim muhterem vatandaşlar

Tahammül etmez olur, ekşi çehreler başlar!

Mesâib etmeye görsün zavallı mülkü zebun;

Asık suratlıların hepsi münbasıt, memnun!

Nasıl bu memleket âtîden olmasın nevmîd?

Ufuklarında sönük bir ziyâ, cılız bir ümîd

Belirmesiyle, bakarsın, deminki baykuşlar!

Meşîmesinde fezânın o nûru boğmuşlar!

Koşarken Avrupa ta´cîle ihtizârımızı,

İçerde bir süıü hâin kazar mezânmızı!

"Gebermek istemeyiz biz!" desek de kim dinler?

Kımıldasan, "ezeriz, mahvolursunuz!" derler!

Kımıldamaz da durursan, işittiğin nakarat:

"Çalışmıyanlar için yok cihanda hakk-ı hayat. "

Sözün hülâsası; Beyhûdedir boğuştuğumuz;

Çalışmasak da, çalışsak da mevte mahkûmuz!

Ne söyleyip duruyor, görmedin mi İngiliz´i:



"Üzülmeyin, yaşamaktan kesin ümîdinizi!

"Hakîkat ortada, ma´nâsı var mı evhâmın?

"Bilirsiniz ki: Mısır, kâinât-ı İslâm´ın

"O sıska gövdesi üstünde âdetâ kafası;

"Diyâr-ı Hind ise, göğsünde kalb-i hassâsı

"Sizinkiler de, kımıldanmak isteyen koludur.

"Ki boş bırakmaya gelmez, ne olsa korkuludur!

"Biz İngilizler olup hâli önceden müdrik;

"O beyne pençeyi taktık, o göğse yerleştik.

"O halde bir kolu kalmış ki bizce çullanacak

" Yolundadır işimiz bağladık mı kıskıvrak!

"Hem öyle zorla değil, çünkü `fikr-i kavmiyyet"

"Eder bu gâyeyi teshîle pek büyük hizmet.

"O tohm-i lâ´neti baştan saçıp da orta yere,

"Arab´la Türk´ü ayırdık mı şöyle bir kerre,

"Ne çarpınır kolu artık, ne çırpınır kanadı;

"Halîfenin de kalır sâde bir sevimli adı!

"Donanmamızla verip, sonra, Şark´ı velveleye,

"Birinci hamlede bayrak diker Çanakkale´ye;

"İkinci hamleye Dârü´l-Hilâfe! der çekeriz!"



İşit de ağla! Fakat biz ne mazhariyyetsiz,

Ne bahtı kapkara milletmişiz ki dünyâda;

Şu beyni kurtaralım der, koşarken imdâda;

Beş altı pençe bir olmuş boğazlamakta bizi!

Silindi gitti Hilâl´in şu anda belki izi,

Zavallı Mannara´nın şerha Şerha bağrından!

Bir İngiliz bezidir, belki, çimdi dalgalanan

Bizim Çanakkale âfâk-ı târumârında,

O dâr-ı Saltanat´ın bâb-ı şerm-sârında!



Sen ey Boğaz ki, uzattın da âhenin kolunu,

Zavallı yurdumu tehdîd eden deniz yolunu,

Cihâna karşı asırlarca bağladın durdun;

Açık değil ya henüz rehgüzâr-ı mesdûdun;

Yerinde kaldı ya kıblem, harîm-i imânım?

Hudâ nzâsı için söyle, pek perîşânım!

Uzakta olmama rağmen civâr-ı zânndan,

Civârım inliyor âvaz-ı ihtizânndan!

Şu anda cebheni görnıekteyim: Ateş yağıyor

Bulutların biri binlerce yıldırım sağıyor!

Nigâhı bin bu kadar mil mesâfeden kavuran,

Alevleriyle beraber, o seyle karşı duran,

Karaltılar nedir, asker mi taş mı, gölge midir?

Hudâ rızâsı için, seçmiyor gözüm, bildir.

Ne taş, ne gölge, ne asker... Serâb, korkuyorum,

Yığınla kül kesilen sırtlarında manzurum!

Taş olsa, çünkü, erir; gölge olsa parçalanır;

Taşargelir de bu tûfan, önünde sed mi tanır!

Durun!.. Kımıldanıyor gördüğüm hayâletler..

Bakın: İlerledi... Asker! Hudâ bilir, asker.

Evet, gözüm seçiyor şimdi bir bir efrâdı:

Muazzam ordumuzun en muazzam evlâdı,

Ki pâk alınları İslâm için son istihkâm.



Hudâ rızâsı için ey mücâhidîn-i kirâm!

Sebâtı kesmeyiniz, çünkü, sâde sizde ümîd;

Dönersiniz ebediyyen söner gider Tevhîd,

Harîm-i Hak yıkılır savletiyle evhâmın.

O elde tuttuğunuz yer hayât-ı İslâm´ın

Yegâne ukdesidir. Yâd ayak basarsa eğer,

Olur meâlimi dînin bir anda zîr ü zeber!

Ümîdi sizde kalan üç yüz elli milyon can

-Ki hasta göğsünü yıkmakta şimdiden helecan -

Kopup damarları şîrâzesiz kitâba döner;

Kalır sahâifı yerlerde rast gelen çiğner,

Minâreler sökülür sînesinden âfâkın;

Fezâya söylemez artık lisânı Hallâk´ın!

Onüç, onüç buçuk asrın ne varsa kalbinde

Hayât-ı mâziyemizden, şu ân için, zinde;

Boğar da hepsini bir bir tutup nisyan,

Bütün mefâhirimiz bir serâb olur o zaman!

Göçer hazîre-i târîhe Beyt´i Mevlâ´nın,

Çürür gider ayak altında göğsü Kur´ân´ın!

Bilirsiniz ki, hemen, yüz, yüz elli yıldır, biz,

Ne varsa elde verip muttasıl çekilmedeyiz!

Ömer´lerin, Yavuz´un biz vefâsız evlâdı,

Sıyânet eylemedik yâdigâr-ı ecdâdı.

Ne yâr-ı candı o, lâkin biz olmadık ona yâr;

Sonunda parçalanıp yurdumuz, diyar diyar,

Küçüldü öyle ki: Yoktur yaşatmak imkânı,

Dönüp de arkaya nâmûsu, dîni, vicdânı!

Evet, bu hisler için bir mezâr olur ancak

Kalırsa elde nihayet beş on karış toprak!

Enîn içinde vatan... Kıymayın şu mazlûma,

Hudâ rızâsı için ric´at etmeyin!..



-Korkma!

Cehennem olsa gelen, göğsümüzde söndürürüz;

Bu yol ki Hak yoludur, dönme bilmeyiz, yürürüz!

Düşer mi tek taşı, sandın, harîm-i nâmûsun?

Meğer ki harbe giren son nefer şehîd olsun.

Şu karşımızdaki mahşer kudursa, çıldırsa;

Denizler ordu, bulutlar donanma yağdırsa;

Bu altımızdaki yerden bütün yanardağlar,

Taşıp da kaplasa âfâkı bir kızıl sarsar;

Değil mi cebhemizin sînesinde îman bir;

Sevinme bir, acı bir, gâye aynı, vicdan bir;

Değil mi sînede birdir vuran yürek... Yılmaz!







"BERLİN HÂTIRALARI"NDA NOKSAN BULUNAN

DOKSANSEKİZ MISRA

Fakat bu, ırzını dellâla vermiş, alçaklar

Muhîti levse henüz bulmayınca âmâde;



Diyâsetin edebî şekli sökmüyor sâde...

Bir öyle felsefe lâzım ki: Susturup halkı,

Birer birer kırıversin kuyûd-i ahlâkı.

Mukaddesâtını millet bırakmıyor hâlâ;

Fezâyı köhne bir "Allah"tır etmiş istîlâ!

O indirilmelidir Arş-ı Kibriyâ´sından,

Ki biz de kurtulalım şunların riyâsından!

Ne istesen yapamazsın: Elin kolun bağlı.

Ta´assubun rolü hâlâ ne müdhiş anlamalı!

Mahalle halkı evimden, gelir, yabancı koğar...

Evet, hayât-ı husûsiyyemin de kâhyası var!

Karım dekolte çıkarmış gelenlerin yanına...

Peki, nedir dokunan bunda komşunun kanına?

Çoğaldı, farzediniz, her tarafta sosyeteler...

Hayât-ı aşka henüz mübtedî giren erkek

Muvaffakıyyet ümîdiyle çok şey öğrenecek:

Komilfo olmayı bir kerre önceden kuracak;

Zekâsı incelecek azmi artacak duracak.

Giyinmek öğrenecek bir zaman olup, belki...



Giyinmek iş mi desin! Onda sokreler var ki!..

Bu incelikleri idrâke yükselince şebâb,

Zuhûra başlıyacak orta yerde istirkâb:

On onbeş erkeği birden esîr eden kadını

Dezarme etmeye herkes olanca san´atını,

Olanca nakdini arzetmek ihtiyâcıyle,

Aman! deyip koşacak, elde yoksa, tahsîle.

Nedir o serveti Garb´ın ya bankalar dolusu?

Tabîatiyle olur: Çünkü işliyor balosu:

Kadın sefâhate vurdukça erkeğin sa?yi

Çoğalmıyor mu?.. Bu düstûr-i iktisâdîyi

Kabûl edeydik eğer biz de böyle kalmazdık.

Bütün bu şeyleri kaç kerre söyledik yazdık!

Fakat kim anlıyacak? Borne, gördüğün kafalar

Geniş düşünmenin imkânı yolş hemen patlar!

Birinci sözleri: "Allah´; ikincisi işleri: "Din´;

Üçüncü hamlede vicdâna, Hakk´a, şer´a yemin!

Devirmedikçe bu evhâmı fikrimiz yaşamaz;

Ne yapsa, çünkü, muhâtablarıyle anlaşamaz.

Şu var ki yıkmak için riske etmenin yolu yok:

Hükûmetin liberal tavrı dâimâ ekivok.

Muhîti entoleran görmesiyle, mevki´ini

Halâs için tutacaktır uvertöman dîni.

Ya habse kalkacak artık, ya sürmek isteyecek...

O halde diplomatik bir tarîk alıp yürüsek...

Rober Kolej´deki dâhî-i san´atin kalemi

Vurur bu darbeyi isterse... Çünkü haddine mi

Hükûmetin ona kalkıp da i´tirâz etmek?

Herifte bandıralar çifte, tek de olsa direk!

Ya nazlanırsa? Evet, nazlanırsa yalvarırız...

Niyâza pek yüzü yoktur, hemen kanar, yalınız,

Dehâların çoğu `eksantrik´ denir ya hani,

Bu personajda da var bir cünun kılıklı mani!

Nedir mi?Arzedeyim... Gülmeyin fakat: Nâmûs!

Sakın bu çifte hecâdan çıkan sâda-yı abûs,

-Ki boş beyinleri buldukça öttürür çın çın! -

Sevimli şâiri göstermesin titiz, hırçın.

Onun sarıldığı âheng-i lâfzadır, yoksa

Sığar mı fıtrat-ı âzâdı kayd-i nâmûsa?

Fransa halkını tasvîri var ya Bismark´ın;

Bunun da hâli o ta´rîfe benzemez mi bakın:

Görülmemiş bu herifler kadar garîb unsur...

Liberte nâmına serdet uzunca bir diskur;

Sonunda hepsini döv, kimse i´tirâz edemez.

Liberte anladık amma bu yaptığın ne? demez!

Bizim edîbe de bir gürledin, deminki sesi,

Küşâdedir size artık harîm-i âilesi!.. "



Deyip de Zangoc´a baş vurdular. O mecnun da

Mukaddesâtına halkın, ibâda, Ma´bûd´a

Savurdu pencereden havruz uğratırcasına,

Gelip gelip tıkanan levsi pis karîhasına!

Boşandı yerlere küfrün bir öyle murdân:

Ki bağlayıp ebediyyet ipiyle a´sârı

Süpürge yapsalar imkânı yok temizleyemez!

Bütün cihânı dolaş: Garb´ı, Şark´ı, her yeri gez...

Görür müsün bakalım böyle bir kuduz ilhâd,

Ki ferşi çiğneyerek Arş´a hırlasın?Heyhât!

Cinâyetin bu şenâ´at kadar mülevvesini

İşitmek istemez insan, değil ki görmesini.

Sizin çocuklarınız dîni belliyor ilkin;

Esas-ı terbiyeniz mahvı âdetâ şirkin.

Bizim çocuklar için, şimdi, ilmihâl oldu,

Gömüp de hufre-i mâzîye Hayy-i Ma´bûd´u

Ne var ne yoksa mukaddes, onunla bitti demek!

Şebâbâ hak veririm... Çünkü üç beyinsiz inek

Yazıp dağıttı o mel´un berât-ı isyânı;

Sabîlerin yüreğinden kopardı îmânı!

Okuttu sonra da "San´at mukayyed olmıyacak"

Deyip hayâdan; edebden bütün bütün "mutlak"

Paçavralar ki nigâh ürperir temâsından!

Dekolte:Göğsü bağrı açık.

Sosyete:Kadın erkek karışık meclis.

Komilfo:İbnü´z-zaman.

Sokre:Sır, incelik

Dezarme: Silahı elinden alınmış

Borne:Mahdud, dar

Riske:Tehlikeye atılmak.

Liberal: Mezhebi geniş.

Evikok:Meşkûk, iki yüzlü.

Entoleran:muta?assıb

Uvertoman:Açıktan açığa

Diplomatik:Kurnazcasına

Rober Kolej:Amerikalılar?ın bir müessese-i diniyyeleri

Eksantirik:Tahtası eksik

Persanaj:Eşhas-ı mühimmeden

Mani:ibtila

Liberte:Hürriyet

Diskur.Nutuk
   

=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=
Anket doldur para kazan - internetten para kazan - kolay para - üye ol, üye yap kazan - reklam izle para kazan - napolyon - helal para - internetten helal para - siten ile para kazan - facebook ile para kazan